مسجد شريف نبوى ، نه در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله براى اذان گفتن مناره داشت و نه در عهد خلفا بلال بن رَباح براى بانگ نماز صبح بر بام خانهء زنى از بنىنجار مىايستاد . عروة بن زبير از زنى از بنى نجار روايت مىكند كه گفت : بامِ خانهء من از خانه‌هاى اطراف مسجد بلندتر بود و بِلال هر صبح بر بام خانهء من مىرفت و اذان مىگفت . او هر سحر به منزل من مىآمد و مىنشست تا وقت فجر در رسد . چون طلوع فجر را مىديد بر بام مىشد و مىگفت : « اللّهمّ انّي أحمَدُكَ وَ اسْتَعِينُكَ عَلى قُرَيش أَن يُقِيمُوا دينك » سپس آواز به اذان بلند مىكرد . از آنچه گذشت معلوم شد كه نياز به مكان بلندى براى اذان ، مسلمانان را در مدينهء منوره واداشت كه جاى اذان را از بام مسجد به بلندترين بام منازل مجاور برند تا آنجا كه سال‌ها بعد بر بام مسجد شريف نبوى ، مناره‌ها ساختند . دهم : منبرهاى مسجد شريف نبوى رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : « بين خانهء من و منبرم روضه‌اى است از روضه‌هاى بهشت » . و جابر از پيامبر صلى الله عليه و آله